نشریه روانشناسی تجربی و شناختی 3092-6483 1 پیاپی ۳ 2024 12 09 The Effectiveness of Procrastination Treatment Based on Cognitive-Behavioral Training on Coping Self-Efficacy and Intolerance of Uncertainty in Procrastinating Students اثربخشی درمان تعلل مبتنی بر آموزش شناختی-رفتاری بر خودکارامدی مقابله‌ای و عدم تحمل بلاتکلیفی در دانشجویان اهمال‌کار 146 158 10.61838/qecp.119 FA پارسا دهقان کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران سیده علیا عمادیان استادیار، گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران. Journal Article 2024 10 05 <p>Objective: The aim of this study was to examine the effectiveness of cognitive-behavioral procrastination treatment on coping self-efficacy and intolerance of uncertainty in procrastinating students.<br />Methods and Materials: This semi-experimental study employed a pretest-posttest control group design. The statistical population included undergraduate psychology students at Islamic Azad University, Sari Branch, during the 2023–2024 academic year. After initial screening using the Procrastination Questionnaire, 30 eligible students were randomly assigned to experimental and control groups. The experimental group received ten sessions of cognitive-behavioral therapy focused on procrastination. Data were collected using the Coping Self-Efficacy Scale and the Intolerance of Uncertainty Scale. Data analysis was performed using univariate and multivariate ANCOVA in SPSS-27.<br />Findings: ANCOVA results revealed a significant difference between the groups in intolerance of uncertainty (F=11.865, p=0.014, η²=0.364). Significant differences were also found in the coping self-efficacy components, including stopping unpleasant thoughts and feelings (F=12.257, p=0.002, η²=0.315), problem-focused coping (F=10.015, p=0.003, η²=0.287), and seeking social support (F=9.844, p=0.004, η²=0.263).<br />Conclusion: Cognitive-behavioral procrastination treatment significantly reduced intolerance of uncertainty and improved components of coping self-efficacy in procrastinating students.</p> <p>هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان تعلل مبتنی بر آموزش شناختی-رفتاری بر خودکارآمدی مقابله‌ای و عدم تحمل بلاتکلیفی در دانشجویان اهمال‌کار بود.<br />مواد و روش: پژوهش حاضر از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانشجویان کارشناسی روانشناسی دانشگاه آزاد واحد ساری در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود. پس از غربالگری اولیه با پرسشنامه اهمال‌کاری، ۳۰ نفر از دانشجویانی که دارای ملاک‌های ورود بودند انتخاب شده و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش طی ده جلسه تحت درمان شناختی-رفتاری ویژه تعلل قرار گرفت. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خودکارآمدی مقابله‌ای و پرسشنامه عدم تحمل بلاتکلیفی بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس تک‌متغیره و چندمتغیره در نرم‌افزار SPSS-27 تحلیل شدند.<br />یافته‌ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که بین گروه آزمایش و کنترل در متغیر عدم تحمل بلاتکلیفی تفاوت معناداری وجود دارد (F=11.865, p=0.014, η²=0.364). همچنین، نتایج آزمون اثرات بین‌گروهی برای مؤلفه‌های خودکارآمدی مقابله‌ای نشان داد که بین دو گروه در مؤلفه‌های توقف احساس و افکار ناخوشایند (F=12.257, p=0.002, η²=0.315)، مقابله مسئله‌مدار (F=10.015, p=0.003, η²=0.287) و دریافت حمایت اجتماعی (F=9.844, p=0.004, η²=0.263) تفاوت معناداری وجود دارد.<br />نتیجه‌گیری: درمان تعلل مبتنی بر آموزش شناختی-رفتاری به طور معناداری منجر به کاهش عدم تحمل بلاتکلیفی و افزایش مؤلفه‌های خودکارآمدی مقابله‌ای در دانشجویان اهمال‌کار شد.</p> https://quarterlyecp.com/index.php/ecp/article/download/119/79