نشریه روانشناسی تجربی و شناختی 3092-6483 1 پیاپی ۳ 2024 12 19 The Effectiveness of Reality Therapy on Social Competence and Quality of Work Life in Individuals Dependent on Substances اثربخشی واقعیت درمانی بر كفایت اجتماعی و كیفیت زندگی كاری افراد وابسته به مواد 253 267 10.61838/qecp.130 FA سید علی حسینی المدنی گروه روانشناسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2024 08 31 Objective: The aim of this study was to determine the effectiveness of the reality therapy approach in improving social competence and quality of work life among individuals dependent on substances. Methods and Materials: The present study utilized a quasi-experimental design with a pretest-posttest control group format. The statistical population included all individuals in Tehran with opioid and opioid-derivative dependence who had sought treatment at addiction rehabilitation centers. A total of 30 participants were selected through simple random sampling and assigned to either an experimental group (n = 15) or a control group (n = 15). Inclusion criteria for the sample consisted of scoring below the cutoff point on the Social Competence Questionnaire (scores below 100) and the Work Life Quality Questionnaire (scores below 90), male gender, and no history of severe psychological disorders. Data were collected using the Felner Social Competence Scale (1990) and Walton’s Quality of Work Life Questionnaire (QWL). The reality therapy protocol (8 sessions of 90 minutes) was implemented for the experimental group, while the control group received no intervention. Data were analyzed using analysis of covariance (ANCOVA). Findings: The results of data analysis indicated that the reality therapy approach had a significant effect on improving social competence in individuals with substance dependence (sig = .013; F ≥ 14.44). Furthermore, the reality therapy approach had a significant effect on enhancing the quality of work life in individuals addicted to opioids and their derivatives. Conclusion: It appears that low social competence and poor quality of work life may act as underlying and maintaining factors of addiction. Therefore, emphasis should be placed on improving quality of work life and enhancing social competence through appropriate educational and intervention-based approaches. هدف: هدف از انجام این پژوهش، تعیین اثربخشی رویكرد واقعیت درمانی بر بهبود كفایت اجتماعی و كیفیت زندگی كاری افراد وابسته به مواد بود. مواد و روش: طرح پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی افراد وابسته به مواد مخدر شهر تهران بودند که به ماده مخدر تریاک و مشتقات آن اعتیاد داشتند و جهت ترک به مراکز ترک اعتیاد مراجعه کرده بودند. تعداد 30 نفر به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب و در یک گروه آزمایش (15 نفر) و یک گروه کنترل (15 نفر) گمارده شدند. ملاک‌های ورود این افراد به عنوان افراد گروه نمونه شامل کسب نمره پایین‌تر از نقطه برش در پرسشنامه کفایت اجتماعی (پایین‌تر از 100) و کیفیت زندگی کاری (پایین تر از 90)، جنسیت مرد و بدون سابقه اختلالات شدید روانشناختی بود. جهت گردآوری اطلاعات از مقیاس کفایت اجتماعی فلنر (1990) و پرسشنامه کیفیت زندگی کاری والتون (QWL) استفاده شد. سپس، پروتکل واقعیت درمانی (8 جلسه 90 دقیقه ای) برای افراد گروه آزمایش (15 نفر) به اجرا درآمد، اما گروه کنترل هیچگونه مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج تجزیه و تحلیل داده‌ها نشان داد رویكرد واقعیت درمانی بر بهبود كفایت اجتماعی افراد وابسته به مواد تأثیر معنادار دارد (013/0= sig؛ 44/14>=F>). همچنین رویكرد واقعیت درمانی بر بهبود كیفیت زندگی كاری افراد وابسته به مواد (اعتیاد به ماده مخدر تریاک و مشتقات آن) تأثیر معنادار دارد. نتیجه‌گیری: می‌توان گفت که کفایت اجتماعی پایین و کیفیت زندگی کاری نامناسب، می‌تواند از عوامل زمینه ساز و حفظ کننده اعتیاد باشد؛ بنابراین، بر افزایش کیفیت زندگی کاری و ارتقاء کفایت اجتماعی از طریق رویکردهای آموزشی و مداخله‌ای مناسب تاکید می‌شود.

https://quarterlyecp.com/index.php/ecp/article/download/130/116