فصلنامه روانشناسی تجربی و شناختی 1 پیاپی ۳ 2024 11 22 The Effectiveness of Attachment-Based Play Therapy on Parent-Child Relationship and Emotional Regulation in Children with Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder اثربخشی بازی درمانی دلبستگی محور بر رابطه والد-کودک و تنظیم هیجانی کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی 268 283 10.61838/qecp.175 FA پریسا صفری کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، واحد اسلامشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران پریسا عباس زاده کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، واحد اسلامشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article <p>Objective: This study aimed to evaluate the effectiveness of attachment-based play therapy in improving the parent-child relationship and emotion regulation in children with Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder (ADHD).<br />Methods and Materials: A randomized controlled trial was conducted with a pretest-posttest-follow-up design. Thirty children aged 6–10 with ADHD and their parents were selected from psychological centers in Tehran and randomly assigned to an intervention group (n = 15) and a control group (n = 15). The intervention group received 10 sessions of attachment-based play therapy (90 minutes each), while the control group was placed on a waiting list. The Parent-Child Relationship Scale (PCRS) and the Emotion Regulation Checklist (ERC) were used for assessment. Data were analyzed using repeated measures ANOVA and Bonferroni post-hoc tests.<br />Findings: Results showed significant improvements in the parent-child relationship (F(2,54) = 92.47, p &lt; 0.001, η² = 0.77) and emotion regulation (F(2,54) = 88.62, p &lt; 0.001, η² = 0.76) in the intervention group compared to the control group. Improvements were maintained at the 5-month follow-up, with significant differences in pairwise comparisons.<br />Conclusion: Attachment-based play therapy is an effective approach for enhancing parent-child bonding and emotion regulation skills in children with ADHD. The active involvement of parents and use of play as a therapeutic medium are key contributors to the success of this intervention.</p> <p>هدف: هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی بازی‌درمانی دلبستگی‌محور بر بهبود رابطه والد-کودک و تنظیم هیجانی در کودکان مبتلا به اختلال بیش‌فعالی/نقص توجه (ADHD) بود.<br />مواد و روش‌ها: این مطالعه از نوع آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل تصادفی بود. ۳۰ کودک ۶ تا ۱۰ ساله مبتلا به ADHD و والدین آن‌ها از مراکز روان‌شناسی تهران انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه مداخله (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) قرار گرفتند. گروه مداخله در ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه‌ای بازی‌درمانی دلبستگی‌محور شرکت کرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه رابطه والد-کودک (PCRS) و مقیاس تنظیم هیجانی کودکان (ERC) بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی تحلیل شدند.<br />یافته‌ها: نتایج نشان داد که بازی‌درمانی دلبستگی‌محور به‌طور معناداری منجر به بهبود رابطه والد-کودک (F(2,54)=92.47, p&lt;0.001, η²=0.77) و تنظیم هیجانی (F(2,54)=88.62, p&lt;0.001, η²=0.76) در گروه مداخله در مقایسه با گروه کنترل شد. این بهبودها در پیگیری پنج‌ماهه نیز حفظ شدند و تفاوت‌ها در مقایسه‌های جفتی نیز معنادار بودند.<br />نتیجه‌گیری: بازی‌درمانی دلبستگی‌محور می‌تواند به‌عنوان رویکردی مؤثر برای بهبود رابطه والد-کودک و ارتقای مهارت‌های تنظیم هیجانی در کودکان مبتلا به ADHD به کار رود. مشارکت فعال والدین و استفاده از بازی به‌عنوان ابزار ارتباطی از عوامل کلیدی موفقیت این مداخله به شمار می‌روند.</p> https://quarterlyecp.com/index.php/ecp/article/download/175/101