نشریه روانشناسی تجربی و شناختی 3092-6483 2 تابستان 1404 2025 07 05 The Effectiveness of Group-Based Behavioral Activation Therapy on Self-Efficacy and Quality of Life in Cardiovascular Patients اثربخشی گروه درمانی فعال‌سازی رفتاری بر خودکارآمدی و کیفیت زندگی بیماران قلبی-عروقی 159 171 10.61838/qecp.206 FA ساناز پورگلی گروه روانشناسی، واحدخمینی شهر، دانشگاه آزاد اسلامی، خمینی شهر، ایران کیمیا کوکبی گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران سعیده سادات اکبرزاده گروه روانشناسی، واحدتربت جام، دانشگاه آزاد اسلامی، تربت جام، ایران مریم مقدم پور کارشناسی ارشد امور تربیتی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران سهیلا باقری کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه راهیان نوین، ساری، ایران کامران پورمحمدقوچانی دکتری تخصصی روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی بالینی، واحد بین المللی کیش، دانشگاه آزاد اسلامي، جزیره کیش، ايران. Journal Article 2025 02 20 Objective: The present study aimed to examine the effectiveness of group-based behavioral activation therapy on self-efficacy and quality of life in cardiovascular patients. Methods and Materials: The research method was quasi-experimental with a pretest-posttest control group design. The statistical population included all male and female cardiovascular patients hospitalized at Imam Reza Hospital in Mashhad during the second half of 2024. From this population, 30 individuals were selected using purposive sampling and randomly assigned to either the experimental group (n = 15) or the control group (n = 15). Participants in the experimental group received group-based behavioral activation therapy for eight 90-minute sessions, held twice a week. The control group was placed on a two-month waiting list. Data were collected using the General Self-Efficacy Questionnaire (Sherer & Maddux, 1982) and the Quality of Life Questionnaire (Ware & Sherbourne, 1992). Research data were analyzed using multivariate analysis of covariance (MANCOVA). Findings: The findings revealed that after controlling for pretest effects, there were significant differences between the experimental and control groups in posttest scores for self-efficacy and the quality-of-life components (including physical functioning, social functioning, emotional role functioning, mental health, vitality, and general health). However, no significant differences were observed in the components of physical role functioning and bodily pain. Conclusion: Overall, based on the results of this study, it can be concluded that group-based behavioral activation therapy can be effective in enhancing self-efficacy and quality of life in cardiovascular patients. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی گروه درمانی فعالسازی رفتاری بر خودکارآمدی و کیفیت زندگی بیماران قلبی-عروقی انجام شد. مواد و روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون – پسآزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی بیماران قلبی عروقی زن و مرد بیمارستان امام رضا شهر مشهد در شش ماه دوم سال 1403 بودند. از بین آن‌ها 30 نفر به روش نمونهگیری هدفمند، انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و گروه گواه (15 نفر)، گمارده شدند. افراد گروه آزمایش به مدت 8 جلسه 90 دقیقهای (هفتهای دوبار) به صورت گروهی برنامه درمانی فعالسازی رفتاری را دریافت کردند؛ گروه کنترل به مدت دوماه در لیست انتظار قرار گرفت. جهت جمعآوری اطلاعات از پرسشنامههای خودکارآمدی عمومی (شرر و مادوکس، 1982) و کیفیت زندگی (ویر و شربور، 1992)، استفاده شد. دادههای پژوهش با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره، تحلیل شد. یافته‌ها: یافتههای حاصل از پژوهش نشان داد که با کنترل اثر پیشآزمون، بین میانگین نمرات پسآزمون افراد گروههای آزمایش و کنترل در متغیر خودکارآمدی و مؤلفههای کیفیت زندگی (شامل، عملکرد جسمی، عملکرد اجتماعی، ایفای نقش هیجانی، سلامت روانی، سرزندگی و سلامت عمومی)، تفاوت معناداری وجود داشت؛ اما در مؤلفههای ایفای نقش جسمی و درد بدنی، تفاوت معناداری مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: درمجموع، با توجه به نتایج این پژوهش می‌توان گفت که گروه درمانی فعالسازی رفتاری می‌تواند بر ارتقاء خودکارآمدی و کیفیت زندگی بیماران قلبی عروقی، اثربخش باشد.

https://quarterlyecp.com/index.php/ecp/article/download/206/153