نشریه روانشناسی تجربی و شناختی 3092-6483 2 پاییز 1404 2025 11 11 A Structural Model for Predicting Marital Adjustment Based on Mental Health with the Mediating Role of Marital Commitment ارائه مدل ساختاری پیش‌بینی سازگاری زناشویی بر اساس سلامت روان با نقش میانجی تعهد زناشویی 1 11 10.61838/qecp.226 FA معصومه عظیمی قادیکلایی دانشجوی دکتری مشاوره، گروه روانشناسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران. فریده دوکانه ای فرد دانشیار گروه مشاوره، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران صدیقه احمدی دانشیار گروه مشاوره، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. حسن پیریائی گروه ریاضی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران. Journal Article 2025 03 02 <p>Objective: The aim of this study was to present a structural model for predicting marital adjustment based on mental health, with marital commitment as a mediating variable. Methods and Materials: This applied study employed a descriptive-correlational design with a positivist paradigm and cross-sectional data collection. The statistical population consisted of 270 married individuals visiting health houses in Tehran in 2023, selected via multistage cluster sampling. Data were collected using standardized questionnaires: Spanier's Marital Adjustment Scale (1976), Goldberg’s General Health Questionnaire (1972), and Adams and Jones’s Marital Commitment Scale (1997). Data analysis was conducted through structural equation modeling using SPSS-V27 and SmartPLS-V3.3 software. Findings: Path analysis revealed that mental health significantly predicted marital adjustment both directly and indirectly via marital commitment. All path coefficients were greater than 0.73 and statistically significant at the 0.01 level, confirming the proposed model. Mental health strongly predicted marital commitment, which in turn significantly predicted marital adjustment. Conclusion: Mental health is a key prerequisite for enhancing marital adjustment, and marital commitment plays a crucial mediating role in this relationship. Therefore, promoting mental health and strengthening marital commitment can improve the quality of marital relationships and overall family cohesion.</p> <p> </p> <p>هدف: هدف این پژوهش ارائه مدل ساختاری پیش‌بینی سازگاری زناشویی بر اساس سلامت روان با نقش میانجی تعهد زناشویی بود. مواد و روش: روش پژوهش توصیفی-تحلیلی از نوع همبستگی و با رویکرد اثبات‌گرایانه بود. جامعه آماری شامل 270 فرد متأهل مراجعه‌کننده به خانه‌های سلامت شهر تهران در سال 1402 بود که با نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه‌های استاندارد سازگاری زناشویی اسپانیر (1976)، سلامت روان گلدبرگ و همکاران (1972)، و تعهد زناشویی آدامز و جونز (1997) بود. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری و نرم‌افزارهای SPSS-V27 و SmartPLS-V3.3 انجام شد. یافته‌ها: نتایج تحلیل مسیر نشان داد که سلامت روان هم به صورت مستقیم و هم غیرمستقیم (از طریق نقش میانجی تعهد زناشویی) بر سازگاری زناشویی تأثیر معناداری دارد. ضرایب مسیر بین سلامت روان، تعهد زناشویی و سازگاری زناشویی همگی بالاتر از 0.73 و معنادار در سطح 0.01 بودند. نتیجه‌گیری: سلامت روان یکی از پیش‌نیازهای کلیدی در بهبود سازگاری زناشویی است و تعهد زناشویی نقش میانجی قابل‌توجهی در این رابطه ایفا می‌کند. بنابراین، برنامه‌ریزی برای ارتقاء سلامت روان و تقویت تعهد زناشویی می‌تواند به بهبود کیفیت روابط زوجین منجر شود.</p> <p> </p> https://quarterlyecp.com/index.php/ecp/article/download/226/179