فصلنامه روانشناسی تجربی و شناختی 2 پاییز 1404 1404 07 01 Comparing the Effectiveness of Group Schema Therapy and Mindfulness-Based Stress Reduction Program on Psychological Symptoms, Communication Beliefs, and Resilience Among Couples Applying for Divorce مقایسه اثربخشی طرحواره‌درمانی گروهی و برنامه کاهش استرس مبتنی ‌بر ذهن‌آگاهی بر نشانگان روانشناختی، باورهای ارتباطی و تاب‌آوری در افراد متقاضی طلاق 1 20 10.61838/qecp.240 FA بهاره حسن پور اصیل گروه روانشناسی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران محمدرضا زربخش بحری گروه روانشناسی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران طاهره حمزه پور حقیقی گروه روانشناسی، واحد لاهیجان، دانشگاه آزاد اسلامی، لاهیجان، ایران Journal Article <p>Objective: This study aimed to compare the effectiveness of group schema therapy and a mindfulness-based stress reduction program on psychological symptoms, communication beliefs, and resilience among couples applying for divorce. Methods and Materials: Using a quasi-experimental pre-test–post-test control group design with three-month follow-up, 60 divorce applicants were selected by convenience sampling and randomly assigned to three groups (two experimental and one control). Interventions included eight 90-minute sessions of group schema therapy and mindfulness-based stress reduction. Measures included scales for depression, anxiety, stress, communication beliefs, and resilience. Data were analyzed using repeated-measures ANOVA. Findings: Both interventions significantly reduced psychological symptoms and dysfunctional communication beliefs, and increased resilience. Mindfulness-based stress reduction was more effective than schema therapy in reducing psychological symptoms, whereas schema therapy was more effective in reducing dysfunctional communication beliefs. No significant difference was found between interventions in enhancing resilience. The intervention effects persisted at three-month follow-up. Conclusion: Both interventions can be considered effective approaches to improving psychological well-being and marital relations among couples at risk of divorce.</p> <p> </p> <p>هدف: هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی طرحواره‌درمانی گروهی و برنامه کاهش استرس مبتنی‌بر ذهن‌آگاهی بر نشانگان روانشناختی، باورهای ارتباطی و تاب‌آوری در افراد متقاضی طلاق است. مواد و روش: این پژوهش به روش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون همراه با گروه کنترل و پیگیری سه‌ماهه اجرا شد. ۶۰ نفر از متقاضیان طلاق به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفی در سه گروه (دو آزمایش و یک کنترل) جایگزین شدند. مداخلات شامل ۸ جلسه ۹۰ دقیقه‌ای طرحواره‌درمانی گروهی و برنامه کاهش استرس مبتنی‌بر ذهن‌آگاهی بود. ابزارها شامل مقیاس‌های افسردگی، اضطراب، استرس، باورهای ارتباطی، و تاب‌آوری بودند. داده‌ها با تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد هر دو مداخله تأثیر معناداری بر کاهش نشانگان روانشناختی و باورهای ارتباطی ناکارآمد و افزایش تاب‌آوری داشتند. برنامه کاهش استرس مبتنی‌بر ذهن‌آگاهی در کاهش نشانگان روانشناختی مؤثرتر از طرحواره‌درمانی بود، در حالی‌که طرحواره‌درمانی در کاهش باورهای ارتباطی مؤثرتر بود. بین دو مداخله در افزایش تاب‌آوری تفاوت معناداری مشاهده نشد. اثرات مداخلات در پیگیری سه‌ماهه پایدار بود. نتیجه‌گیری: هر دو مداخله می‌توانند به‌عنوان روش‌های مؤثر برای بهبود سلامت روان و روابط زوجین در معرض طلاق مورد استفاده قرار گیرند.</p> <p> </p> https://quarterlyecp.com/index.php/ecp/article/download/240/149