فصلنامه روانشناسی تجربی و شناختی در دست انتشار 1405 07 01 Effectiveness of Systemic Therapy on Resilience and Hope in Patients with Thalassemia اثربخشی درمان سیستمی بر تاب‌آوری و امید به زندگی بیماران مبتلا به تالاسمی 1 13 FA محمد رحمت زائی گروه روانشناسی، واحد بین المللی کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، کیش، ایران جعفر پویامنش گروه روانشناسی، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران محمد آزاد عبدالله پور گروه روانشناسی تربیتی، واحد مهاباد، دانشگاه آزاد اسلامی، مهاباد، ایران Journal Article <p><strong>Objective: </strong>This study aimed to determine the effectiveness of systemic therapy on resilience and hope among patients with thalassemia.</p> <p><strong>Methods and Materials: </strong>A quasi-experimental pretest–posttest–follow-up design with a control group was used. The population included thalassemia patients aged 10–30 years in Zahedan. Thirty participants were selected and randomly assigned to experimental and control groups. The experimental group received eight 90-minute sessions of systemic therapy. Data were collected using the Connor–Davidson Resilience Scale and the Hope Scale. Statistical analyses included multivariate analysis of covariance and repeated-measures analysis of variance.</p> <p><strong>Findings: </strong>Systemic therapy produced a significant improvement in resilience and a significant increase in hope in the experimental group compared with the control group. These therapeutic effects remained stable at the follow-up stage.</p> <p><strong>Conclusion: </strong>Systemic therapy is an effective psychological intervention for enhancing resilience and increasing hope in patients with thalassemia, with sustained outcomes over time.</p> <p><strong>هدف:</strong> هدف این پژوهش تعیین اثربخشی درمان سیستمی بر تاب‌آوری و امید به زندگی بیماران مبتلا به تالاسمی بود.</p> <p><strong>مواد و روش: </strong>این پژوهش به‌صورت نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل بیماران تالاسمی ۱۰ تا ۳۰ سال شهر زاهدان بود. تعداد ۳۰ نفر به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش در هشت جلسه ۹۰ دقیقه‌ای درمان سیستمی شرکت کرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تاب‌آوری کونور–دیویدسون و پرسشنامه امید به زندگی اشنایدر بودند. داده‌ها با استفاده از تحلیل کواریانس چندمتغیره و تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر تحلیل شدند.</p> <p><strong>یافته‌ها: </strong>نتایج نشان داد درمان سیستمی موجب بهبود معنادار تاب‌آوری در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد. همچنین افزایش معناداری در امید به زندگی بیماران پس از مداخله مشاهده گردید. اثرات درمان در مرحله پیگیری نیز پایدار باقی ماند.</p> <p><strong>نتیجه‌گیری: </strong>درمان سیستمی رویکردی مؤثر برای ارتقای تاب‌آوری و افزایش امید به زندگی در بیماران مبتلا به تالاسمی است و می‌تواند به‌عنوان یک مداخله روان‌شناختی مکمل در نظام سلامت مورد استفاده قرار گیرد.</p> https://quarterlyecp.com/index.php/ecp/article/download/362/225