نشریه روانشناسی تجربی و شناختی 3092-6483 3 بهار 1405 1405 01 20 Prediction of Eating Disorders Based on Body Social Anxiety and Self-Compassion in Female Secondary School Students پیش‌بینی اختلالات خوردن بر اساس اضطراب اجتماعی اندام و خودشفقت‌ورزی در دانش‌آموزان دختر دوره متوسطه دوم 1 16 10.61838/qecp.393 FA مریم حیدرپور گروه روانشناسی بالینی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامى، تهران، ایران. معصومه امینی خو گروه روانشناسی بالینی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامى، تهران، ایران. Journal Article 1404/07/01 <p><strong>Objective: </strong>The aim of this study was to examine the predictive role of body social anxiety and self-compassion in explaining eating disorders among female secondary school students.</p> <p><strong>Methods and Materials: </strong>This study employed a descriptive correlational design with a predictive approach. The statistical population consisted of all female students in public secondary schools in District 5 of Tehran during the 2023–2024 academic year (N=5700), from whom 306 participants were selected using convenience sampling. The research instruments included the Eating Attitudes Test (EAT-26), Social Physique Anxiety Scale (SPAS), and Self-Compassion Scale (SCS). Cronbach’s alpha coefficients were 0.80, 0.84, and 0.91, respectively. Data were analyzed using the Kolmogorov–Smirnov test, Spearman correlation coefficients, and stepwise multiple regression analysis.</p> <p><strong>Findings: </strong>The results indicated that body social anxiety had significant positive correlations with dieting (r=0.38, p&lt;0.01), oral control (r=0.11, p&lt;0.05), and binge eating (r=0.38, p&lt;0.01). Self-compassion demonstrated significant negative associations with eating disorder dimensions. Multiple regression analysis revealed that body social anxiety and self-compassion together predicted 17% of the variance in dieting (R²=0.17, p&lt;0.01), 9% of oral control (R²=0.09, p&lt;0.01), and 19% of binge eating (R²=0.19, p&lt;0.01). Body social anxiety showed stronger predictive power for dieting and binge eating, whereas self-compassion demonstrated greater predictive strength for oral control.</p> <p><strong>Conclusion</strong>: The findings suggest that body social anxiety represents a significant risk factor, while self-compassion functions as an important protective factor against eating disorders. Enhancing self-compassion and reducing body social anxiety may contribute substantially to prevention and psychological intervention strategies targeting eating disorders in adolescents.</p> <p><strong>هدف:</strong> هدف این پژوهش بررسی قدرت پیش‌بینی‌کنندگی اضطراب اجتماعی اندام و خودشفقت‌ورزی در تبیین اختلالات خوردن در دانش‌آموزان دختر دوره متوسطه دوم بود.</p> <p><strong>مواد و روش: </strong>این پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی با رویکرد پیش‌بینانه بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان دختر دوره متوسطه دوم مدارس دولتی منطقه ۵ شهر تهران در سال تحصیلی 1403–1402 (2023–2024) به تعداد 5700 نفر بود که از میان آنها 306 نفر با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه اختلالات خوردن (EAT-26)، مقیاس اضطراب اجتماعی اندام (SPAS)، و مقیاس خودشفقت‌ورزی (SCS) بود. پایایی ابزارها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب 0.80، 0.84 و 0.91 به دست آمد. داده‌ها با استفاده از آزمون کولموگروف–اسمیرنوف، همبستگی اسپیرمن و تحلیل رگرسیون چندگانه گام‌به‌گام تحلیل شدند.</p> <p><strong>یافته‌ها: </strong>نتایج نشان داد اضطراب اجتماعی اندام رابطه مثبت معناداری با ابعاد رژیم غذایی (r=0.38, p&lt;0.01)، مهار دهانی (r=0.11, p&lt;0.05) و پرخوری (r=0.38, p&lt;0.01) داشت. همچنین خودشفقت‌ورزی با اختلالات خوردن رابطه منفی معناداری نشان داد. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد اضطراب اجتماعی اندام و خودشفقت‌ورزی در مجموع قادر به پیش‌بینی 17 درصد از واریانس رژیم غذایی (R²=0.17, p&lt;0.01)، 9 درصد از واریانس مهار دهانی (R²=0.09, p&lt;0.01)، و 19 درصد از واریانس پرخوری (R²=0.19, p&lt;0.01) بودند. اضطراب اجتماعی اندام پیش‌بینی‌کننده قوی‌تر رژیم غذایی و پرخوری بود، در حالی که خودشفقت‌ورزی نقش پیش‌بینی‌کننده قوی‌تری در مهار دهانی داشت.</p> <p><strong>نتیجه‌گیری</strong><strong>:</strong><strong> </strong>یافته‌ها نشان دادند اضطراب اجتماعی اندام یک عامل خطر مهم و خودشفقت‌ورزی یک عامل محافظتی مهم در اختلالات خوردن محسوب می‌شوند. افزایش خودشفقت‌ورزی و کاهش اضطراب اجتماعی اندام می‌تواند نقش مؤثری در پیشگیری و مداخله‌های روانشناختی مرتبط با اختلالات خوردن در نوجوانان ایفا کند.</p> https://quarterlyecp.com/index.php/ecp/article/download/393/242