فصلنامه روانشناسی تجربی و شناختی در دست انتشار 1406 04 01 The Effectiveness of Acceptance and Commitment-Based Parenting Training on Mother–Child Interaction and Parenting Stress among Mothers of Students with Learning Disabilities اثربخشی آموزش فرزندپروری با رویکرد پذیرش و تعهد بر تعامل مادر-فرزند و تنیدگی فرزندپروری مادران دانش‌آموزان دارای اختلالات یادگیری 1 19 FA مرضیه مهدی نژاد کیاسری گروه روانشناسی، موسسه آموزش عالی ادیب مازندران، ساری، ایرانر شهربانو دهرویه گروه روانشناسی، موسسه آموزش عالی ادیب مازندران، ساری، ایران کوثر اکبری گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران الهه چرکچی گروه روانشناسی، موسسه آموزش عالی ادیب مازندران، ساری، ایران Journal Article <p><strong>Objective: </strong>The present study aimed to investigate the effectiveness of Acceptance and Commitment-based parenting training on mother–child interaction and parenting stress among mothers of students with learning disabilities.</p> <p><strong>Methods and Materials: </strong>This study employed a quasi-experimental pretest–posttest design with a control group. The statistical population consisted of mothers of elementary school students with learning disabilities in Sari, Iran, during the 2024–2025 academic year. Thirty eligible mothers were selected through purposive sampling and randomly assigned to an experimental group (n = 15) and a control group (n = 15). Data were collected using the Child–Parent Relationship Scale (CPRS) and the Parenting Stress Index–Short Form (PSI-SF). The experimental group participated in eight two-hour sessions of Acceptance and Commitment-based parenting training, whereas the control group received no intervention. Data were analyzed using univariate and multivariate analyses of covariance (ANCOVA/MANCOVA) in SPSS version 26.</p> <p><strong>Findings: </strong>The results indicated significant differences between the experimental and control groups in mother–child interaction after controlling for pretest scores (F = 14.235, p &lt; .001, η² = .363). Significant effects were also found for closeness (F = 99.097, p &lt; .001, η² = .799), conflict (F = 193.382, p &lt; .001, η² = .886), and dependency (F = 227.133, p &lt; .001, η² = .901). Furthermore, Acceptance and Commitment-based parenting training significantly reduced parenting stress (F = 404.077, p &lt; .001, η² = .942), parental distress (F = 348.653, p &lt; .001, η² = .933), dysfunctional parent–child interaction (F = 137.559, p &lt; .001, η² = .849), and difficult child characteristics (F = 103.147, p &lt; .001, η² = .805).</p> <p><strong>Conclusion: </strong>The findings suggest that Acceptance and Commitment-based parenting training is an effective intervention for improving mother–child interaction and reducing parenting stress among mothers of students with learning disabilities. By enhancing psychological flexibility, promoting acceptance of difficult emotional experiences, and encouraging value-based parenting behaviors, this approach can contribute to healthier family relationships and improved parental well-being.</p> <p><strong>Keywords: </strong><em>Acceptance and Commitment Therapy, Parenting Training, Mother–Child Interaction, Parenting Stress, Learning Disabilities, Mothers.</em></p> <p><strong>هدف:</strong> هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش فرزندپروری مبتنی بر رویکرد پذیرش و تعهد بر تعامل مادر-فرزند و تنیدگی فرزندپروری مادران دانش‌آموزان دارای اختلالات یادگیری بود.</p> <p><strong>مواد و روش: </strong>این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی مادران دانش‌آموزان دارای اختلالات یادگیری مقطع ابتدایی شهر ساری در سال تحصیلی 1404-1403 بود. از میان افراد واجد شرایط، 30 مادر به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 15 نفر) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تعامل مادر-فرزند (CPRS) و پرسشنامه تنیدگی فرزندپروری نسخه کوتاه (PSI-SF) بود. گروه آزمایش در هشت جلسه دو ساعته آموزش فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد شرکت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس تک‌متغیری و چندمتغیری در نرم‌افزار SPSS-26 تحلیل شدند.</p> <p><strong>یافته‌ها</strong><strong>:</strong><strong> </strong>نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که پس از کنترل نمرات پیش‌آزمون، بین دو گروه آزمایش و کنترل در تعامل مادر-فرزند تفاوت معناداری وجود دارد (F=14.235, p&lt;0.001, η²=0.363). همچنین اثر مداخله بر مؤلفه‌های نزدیکی (F=99.097, p&lt;0.001, η²=0.799)، تعارض (F=193.382, p&lt;0.001, η²=0.886) و وابستگی (F=227.133, p&lt;0.001, η²=0.901) معنادار بود. در زمینه تنیدگی فرزندپروری نیز نتایج نشان داد که آموزش فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد موجب کاهش معنادار تنیدگی فرزندپروری (F=404.077, p&lt;0.001, η²=0.942)، آشفتگی والدین (F=348.653, p&lt;0.001, η²=0.933)، تعامل ناکارآمد والد-فرزند (F=137.559, p&lt;0.001, η²=0.849) و کودک مشکل‌آفرین (F=103.147, p&lt;0.001, η²=0.805) شده است.</p> <p><strong>نتیجه‌گیری</strong><strong>:</strong><strong> </strong>یافته‌های پژوهش نشان داد که آموزش فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد می‌تواند به عنوان رویکردی مؤثر در بهبود کیفیت تعامل مادر-فرزند و کاهش تنیدگی فرزندپروری مادران دانش‌آموزان دارای اختلالات یادگیری مورد استفاده قرار گیرد. این مداخله با افزایش انعطاف‌پذیری روان‌شناختی، پذیرش هیجان‌های دشوار و جهت‌دهی رفتارهای والدینی بر اساس ارزش‌های فردی، زمینه ارتقای روابط خانوادگی و سلامت روان والدین را فراهم می‌کند.</p> https://quarterlyecp.com/index.php/ecp/article/download/462/269