نشریه روانشناسی تجربی و شناختی 3092-6483 در دست انتشار 1406 06 01 Developing a Causal Model of Self-Compassion in Relation to Social Adjustment: The Mediating Role of Emotion Regulation among Female Secondary School Students تدوین مدل علی خودشفقتی در رابطه با سازگاری اجتماعی با نقش میانجی تنظیم هیجان در دانش‌آموزان دختر دوره متوسطه 1 20 FA ندا خضری مهر کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران فرزانه شیرعلی نژاد استادیار، گروه، روانشناسی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران Journal Article <p><strong>Objective: </strong>This study aimed to develop and test a causal model of the relationship between self-compassion and social adjustment, with particular emphasis on the mediating role of emotion regulation among female secondary school students.</p> <p><strong>Methods and Materials:</strong> This applied study employed a descriptive-correlational design using structural equation modeling. The statistical population consisted of 2,000 female secondary school students enrolled in Educational Districts 1 and 2 of Kerman, Iran, during the 2025–2026 academic year. Based on Cochran’s formula, 234 students were selected through randomized multistage cluster sampling. Data were collected using standardized questionnaires assessing self-compassion, emotion regulation, and social adjustment. Cronbach’s alpha coefficients were 0.948 for self-compassion, 0.911 for emotion regulation, and 0.934 for social adjustment, indicating satisfactory internal consistency. Data were analyzed using SPSS version 20 and LISREL through Pearson correlation analysis, confirmatory factor analysis, path analysis, structural equation modeling, and bootstrapping.</p> <p><strong>Findings:</strong> Structural model analysis indicated that self-compassion had a positive and significant direct effect on social adjustment (β=0.32, t=3.85) and a positive and significant effect on emotion regulation (β=0.48, t=6.12). Emotion regulation also exerted a positive and significant effect on social adjustment (β=0.45, t=5.74). Mediation analysis showed that the indirect effect of self-compassion on social adjustment through emotion regulation was 0.216, while the total effect was 0.536, confirming the mediating role of emotion regulation. The final structural model demonstrated acceptable fit to the empirical data (χ²/df=2.41, RMSEA=0.072, CFI=0.93, NFI=0.91, and IFI=0.93).</p> <p><strong>Conclusion:</strong> Self-compassion contributes to female students’ social adjustment both directly and indirectly through enhanced emotion regulation. Emotion regulation therefore constitutes an important psychological mechanism through which self-compassion is translated into more adaptive social functioning. School-based counseling and educational interventions designed to strengthen self-compassion alongside emotion-regulation skills may consequently facilitate students’ interpersonal adjustment and their capacity to respond adaptively to social challenges.</p> <p><strong>هدف: </strong>پژوهش حاضر با هدف تدوین و آزمون مدل علی رابطه خودشفقتی با سازگاری اجتماعی با تأکید بر نقش میانجی تنظیم هیجان در دانش‌آموزان دختر دوره متوسطه انجام شد.</p> <p><strong>مواد و روش: </strong>این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی بود که با رویکرد مدل‌یابی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری شامل 2000 دانش‌آموز دختر دوره متوسطه نواحی 1 و 2 آموزش‌وپرورش شهر کرمان در سال تحصیلی 1404–1405 بود که از میان آنان 234 نفر با استفاده از فرمول کوکران و به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای تصادفی انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد خودشفقتی، تنظیم هیجان و سازگاری اجتماعی گردآوری شد. ضرایب پایایی آلفای کرونباخ برای خودشفقتی، تنظیم هیجان و سازگاری اجتماعی به‌ترتیب 0.948، 0.911 و 0.934 به دست آمد. تحلیل داده‌ها با استفاده از SPSS نسخه 20 و LISREL و از طریق همبستگی پیرسون، تحلیل عاملی تأییدی، تحلیل مسیر و بوت‌استرپینگ انجام شد.</p> <p><strong>یافته‌ها:</strong> نتایج مدل ساختاری نشان داد خودشفقتی اثر مثبت و معناداری بر سازگاری اجتماعی داشت (β=0.32, t=3.85) و همچنین به‌طور مثبت و معناداری تنظیم هیجان را پیش‌بینی کرد (β=0.48, t=6.12). اثر تنظیم هیجان بر سازگاری اجتماعی نیز مثبت و معنادار بود (β=0.45, t=5.74). آزمون میانجی‌گری نشان داد اثر غیرمستقیم خودشفقتی بر سازگاری اجتماعی از طریق تنظیم هیجان برابر با 0.216 و اثر کل برابر با 0.536 بود؛ بنابراین نقش میانجی تنظیم هیجان تأیید شد. افزون بر این، شاخص‌های برازش مدل نهایی شامل χ²/df=2.41، RMSEA=0.072، CFI=0.93، NFI=0.91 و IFI=0.93، برازش قابل قبول مدل پیشنهادی با داده‌های تجربی را نشان دادند.</p> <p><strong>نتیجه‌گیری:</strong> خودشفقتی می‌تواند هم به‌طور مستقیم و هم از طریق تقویت توانایی تنظیم هیجان، سازگاری اجتماعی دانش‌آموزان دختر را ارتقا دهد. بر این اساس، تنظیم هیجان سازوکار روان‌شناختی مهمی است که بخشی از اثر خودشفقتی بر عملکرد و سازگاری اجتماعی را منتقل می‌کند. یافته‌ها ضرورت توجه هم‌زمان به پرورش خودشفقتی و مهارت‌های تنظیم هیجان را در طراحی برنامه‌های آموزشی، مشاوره‌ای و پیشگیرانه مدارس نشان می‌دهند.</p> https://quarterlyecp.com/index.php/ecp/article/download/529/341