نشریه روانشناسی تجربی و شناختی 3092-6483 در دست انتشار 1406 08 01 Modeling the Relationship Between Dimensions of Arts Participation and Mental Health: The Mediating Role of Self-Acceptance مدلیابی رابطه ابعاد مشارکت هنری با سلامت روان: نقش میانجی پذیرش خود 1 23 FA راحله هنری دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، واحد بین الملل کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article <p><strong>Objective: </strong>This study aimed to model the relationship between dimensions of arts participation and mental health and to examine the mediating role of self-acceptance in this relationship.</p> <p><strong>Methods and Materials:</strong> This applied, quantitative study employed a descriptive-correlational design. The statistical population consisted of individuals actively engaged in different artistic fields in Tehran, Iran, from whom 384 participants were included in the study. Arts participation was assessed across four dimensions: frequency of artistic activity, duration of arts participation, diversity of artistic activities, and level of artistic ability. Self-acceptance was measured using Chamberlain and Haaga’s Unconditional Self-Acceptance Scale, while mental health was assessed using Goldberg’s 28-item General Health Questionnaire (GHQ-28). The data were analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). The measurement and structural models were evaluated using reliability and convergent validity indices, path coefficients, coefficients of determination, effect sizes, and model-fit indices.</p> <p><strong>Findings:</strong> Structural model analysis showed that the path coefficient from arts participation to self-acceptance was 0.880, the direct path coefficient from arts participation to mental health was 0.658, and the path coefficient from self-acceptance to mental health was 0.331. The indirect effect of arts participation on mental health through self-acceptance was 0.291, resulting in a total effect of 0.949. Arts participation explained 77.4% of the variance in self-acceptance, while arts participation and self-acceptance jointly explained 92.6% of the variance in mental health. Moreover, an SRMR of 0.029 and an NFI of 0.916 indicated an acceptable fit of the proposed structural model.</p> <p><strong>Conclusion:</strong> The findings indicate that arts participation, conceptualized as a multidimensional construct, is associated with mental health both directly and indirectly through self-acceptance. Self-acceptance may therefore represent an important psychological mechanism linking engagement in artistic activities to mental health, highlighting the potential value of sustained, diverse, and skill-oriented arts participation in mental health promotion programs.</p> <p><strong>هدف: </strong>پژوهش حاضر با هدف مدلیابی رابطه ابعاد مشارکت هنری با سلامت روان و بررسی نقش میانجی پذیرش خود در این رابطه انجام شد.</p> <p><strong>مواد و روش: </strong>این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی و کمی بود. جامعه آماری شامل افراد فعال در حوزه‌های مختلف هنری در شهر تهران بود که از میان آنان 384 نفر به‌عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. مشارکت هنری بر اساس چهار بعد فراوانی فعالیت هنری، سابقه فعالیت هنری، تنوع فعالیت‌های هنری و سطح توانایی هنری سنجیده شد. برای اندازه‌گیری پذیرش خود از مقیاس پذیرش بی‌قیدوشرط خود چمبرلین و هاگا و برای سنجش سلامت روان از پرسشنامه سلامت عمومی 28 گویه‌ای گلدبرگ (GHQ-28) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند و مدل اندازه‌گیری و ساختاری بر اساس شاخص‌های پایایی، روایی همگرا، ضرایب مسیر، ضریب تعیین، اندازه اثر و شاخص‌های برازش ارزیابی شد.</p> <p><strong>یافته‌ها:</strong> نتایج مدل ساختاری نشان داد ضریب مسیر مشارکت هنری به پذیرش خود برابر با 0.880، ضریب مسیر مستقیم مشارکت هنری به سلامت روان برابر با 0.658 و ضریب مسیر پذیرش خود به سلامت روان برابر با 0.331 بود. اثر غیرمستقیم مشارکت هنری بر سلامت روان از طریق پذیرش خود 0.291 و اثر کل آن 0.949 به دست آمد. همچنین، مشارکت هنری 77.4 درصد از واریانس پذیرش خود را تبیین کرد و مشارکت هنری همراه با پذیرش خود توانستند 92.6 درصد از واریانس سلامت روان را تبیین کنند. مقادیر SRMR برابر با 0.029 و NFI برابر با 0.916 نیز برازش مطلوب مدل را نشان دادند.</p> <p><strong>نتیجه‌گیری:</strong> یافته‌ها نشان می‌دهند مشارکت هنری به‌عنوان سازه‌ای چندبعدی، هم به‌طور مستقیم و هم از مسیر پذیرش خود با سلامت روان ارتباط دارد؛ بنابراین، پذیرش خود می‌تواند یکی از سازوکارهای روان‌شناختی تبیین‌کننده ارتباط میان مشارکت هنری و سلامت روان باشد و توجه به مشارکت مستمر، متنوع و مهارت‌محور در فعالیت‌های هنری می‌تواند در برنامه‌های ارتقای سلامت روان سودمند باشد.</p> https://quarterlyecp.com/index.php/ecp/article/download/530/313