نشریه روانشناسی تجربی و شناختی 3092-6483 در دست انتشار 1406 06 01 Clients’ Lived Experience of the Mechanisms Underlying the Formation of Success and Failure in the Therapeutic Alliance: A Phenomenological Study تجربه زیسته درمانجویان از سازوکارهای شکل‌گیری موفقیت و شکست در اتحاد درمانی: یک مطالعه پدیدارشناختی 1 23 FA نسترن سادات قاسمی گروه روانشناسی، واحد امارات، دانشگاه آزاد اسلامی، دبی، امارات متحده عربی شهرام وزیری گروه روانشناسی بالینی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران فرح لطفی کاشانی گروه روانشناسی بالینی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران سعید ایمانی گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران Journal Article <p><strong>Objective: </strong>This study aimed to elucidate the mechanisms underlying success and failure in the therapeutic alliance based on clients’ lived experiences.</p> <p><strong>Methods and Materials:</strong> This qualitative study employed an interpretative phenomenological approach. The study population comprised clients with experience of individual psychotherapy in psychological service centers and counseling clinics in Tehran. Using criterion-based purposive sampling supplemented by snowball sampling, 18 clients were recruited, including seven with predominantly successful psychotherapy experiences, six with predominantly unsuccessful or prematurely terminated experiences, and five with mixed experiences. Data were collected through 45–75-minute in-depth semi-structured interviews until thematic saturation was achieved. Data were analyzed using Braun and Clarke’s six-phase reflective and inductive thematic analysis with MAXQDA 2020. Attride-Stirling’s thematic network approach was used to enhance conceptual organization. Trustworthiness was established according to Guba and Lincoln’s criteria, and the Holsti inter-coder agreement coefficient was 0.85.</p> <p><strong>Findings:</strong> The analysis indicated that successful therapeutic alliances emerged from the synergistic interaction of five domains: a secure therapeutic bond and relationship, therapist professional competence and technical transparency, client agency and active participation, functional outcomes and enduring changes, and contextual, environmental, and process-related factors. Conversely, failure was associated with ruptures in the therapeutic bond, deficiencies in professional competence and intervention structure, intrapsychic barriers within the client, cultural and social incongruence, and structural, financial, and environmental constraints. Comparison of successful and unsuccessful trajectories showed that the quality of the emotional bond, perceived psychological safety, and the degree of client agency constituted the principal distinguishing mechanisms.</p> <p><strong>Conclusion:</strong> The therapeutic alliance is a dynamic, multilevel, and feedback-based phenomenon whose success or failure depends less on specific therapeutic techniques than on the interaction among relational quality, therapist competence and flexibility, client participation, and cultural, social, and structural conditions. Continuous monitoring of the alliance and early management of relational ruptures may therefore improve psychotherapy outcomes and reduce premature treatment termination.</p> <p><strong>هدف: </strong>پژوهش حاضر با هدف تبیین سازوکارهای شکل‌گیری موفقیت و شکست در اتحاد درمانی بر اساس تجربه زیسته درمانجویان انجام شد.</p> <p><strong>مواد و روش: </strong>این پژوهش با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی تفسیری انجام شد. جامعه پژوهش شامل درمانجویان دارای تجربه روان‌درمانی فردی در مراکز خدمات روان‌شناختی و کلینیک‌های مشاوره شهر تهران بود. با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند مبتنی بر معیار و راهبرد مکمل گلوله‌برفی، ۱۸ درمانجو شامل ۷ نفر با تجربه غالباً موفق، ۶ نفر با تجربه غالباً ناموفق یا قطع‌شده و ۵ نفر با تجربه‌های ترکیبی انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق ۴۵ تا ۷۵ دقیقه‌ای تا دستیابی به اشباع مضمونی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها بر اساس تحلیل مضمون بازتابی و استقرایی شش‌مرحله‌ای براون و کلارک و با استفاده از نرم‌افزار MAXQDA 2020 انجام شد. برای سازمان‌دهی مفهومی مضامین از شبکه مضامین آتریید-استرلینگ و برای ارزیابی استحکام یافته‌ها از معیارهای گوبا و لینکلن استفاده شد؛ ضریب توافق هولستی نیز 0.85 به دست آمد.</p> <p><strong>یافته‌ها:</strong> تحلیل تجارب نشان داد موفقیت در اتحاد درمانی حاصل هم‌افزایی پنج حوزه شامل پیوند و رابطه درمانی امن، صلاحیت تخصصی و شفافیت تکنیکی درمانگر، عاملیت و مشارکت فعال درمانجو، دستاوردهای کارکردی و تغییرات پایدار، و عوامل بستری، محیطی و فرایندی است. در مقابل، شکست با گسست پیوند درمانی، نارسایی تخصصی و ساختاری مداخله، موانع درون‌روانی درمانجو، ناهماهنگی فرهنگی و اجتماعی، و بازدارنده‌های ساختاری، مالی و محیطی شکل می‌گرفت. مقایسه مسیرها نشان داد کیفیت پیوند عاطفی، امنیت روانی و میزان عاملیت درمانجو مهم‌ترین محورهای تمایز میان تجربه موفق و ناموفق بودند.</p> <p><strong>نتیجه‌گیری:</strong> اتحاد درمانی پدیده‌ای پویا، چندسطحی و بازخوردی است که موفقیت یا شکست آن بیش از وابستگی به تکنیک درمانی، به تعامل میان کیفیت رابطه، شایستگی و انعطاف‌پذیری درمانگر، مشارکت درمانجو و شرایط فرهنگی، اجتماعی و ساختاری وابسته است؛ بنابراین پایش مستمر اتحاد و مداخله زودهنگام در گسست‌های رابطه‌ای می‌تواند به بهبود پیامدهای روان‌درمانی و کاهش قطع زودهنگام درمان کمک کند.</p> https://quarterlyecp.com/index.php/ecp/article/download/533/320