اثربخشی درمان راهحلمحور بر احساس تنهایی و رفتارهای خودمراقبتی سالمندان
کلمات کلیدی:
درمان راهحلمحور, احساس تنهایی, رفتارهای خودمراقبتی, سالمندان, کمیته امدادچکیده
پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان راهحلمحور بر احساس تنهایی و رفتارهای خودمراقبتی در مددجویان سالمند کمیته امداد امام خمینی (ره) انجام شد. روش پژوهش حاضر نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه مددجویان سالمند تحت پوشش کمیته امداد امام خمینی (ره) شهر تبریز در سال ۱۴۰۳ بود. از میان این جامعه، نمونهای به حجم ۶۰ نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و گواه (۳۰ نفر) جایگزین شدند. ابزارهای گردآوری دادهها شامل پرسشنامه استاندارد خودمراقبتی سالمندان (یونسی بروجنی و همکاران، ۱۳۹۹) و پرسشنامه احساس تنهایی (دیتاماسو و همکاران، ۲۰۰۴) بود. دادههای جمعآوری شده با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس تکمتغیری (ANCOVA) تحلیل گردید. نتایج نشان داد که پس از کنترل اثر پیشآزمون، درمان راهحلمحور تأثیر معناداری بر کاهش احساس تنهایی و افزایش رفتارهای خودمراقبتی در سالمندان گروه آزمایش داشته است (0.01 > p). به عبارتی، این مداخله توانسته است با تمرکز بر توانمندیها و راهحلهای مراجع، سطح تعاملات روانی و مراقبتهای شخصی را در سالمندان ارتقا دهد. بر اساس یافتههای پژوهش، درمان راهحلمحور به دلیل ماهیت کوتاهمدت و تمرکز بر منابع فردی، رویکردی کارآمد جهت بهبود وضعیت روانشناختی و رفتارهای بهداشتی سالمندان محسوب میشود. لذا پیشنهاد میگردد مشاوران و مددکاران اجتماعی از این پروتکل درمانی جهت کاهش انزوای اجتماعی و بهبود شاخصهای سلامت در سالمندان بهره گیرند.
دانلودها
چاپ شده
ارسال
بازنگری
پذیرش
شماره
نوع مقاله
مجوز
حق نشر 2025 لیلا رحیمی (نویسنده); امیر پناه علی; علیرضا اقدمی باهر, معصومه آزموده (نویسنده)
این پروژه تحت مجوز بین المللی Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 می باشد.
