اثربخشی درمان مبتنی بر انگیزش افزایی بر توازن خودهای ممکن و خود ارزشیابی مرکزی مردان با اختلال مصرف مستقیم و غیر مستقیم کتامین
کلمات کلیدی:
درمان مبتنی بر انگیزش افزایی, توازن خودهای ممکن, خود ارزشیابی مرکزی, مردان, اختلال مصرف مستقیم و غیر مستقیم کتامینچکیده
هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر انگیزش افزایی بر توازن خودهای ممکن و خود ارزشیابی مرکزی مردان با اختلال مصرف مستقیم و غیر مستقیم کتامین بود. پژوهش حاضر به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون دو گروهی می باشد. جامعه آماری این پژوهش را کلیه مردان با اختلال مصرف مستقیم و غیر مستقیم کتامین شهر کنگاور که در سال 1403 جهت درمان به مرکز ترک اعتیاد بهشت کوچک مراجعه نموده اند، تشکیل میدهند. در پژوهش حاضر 30 نفر با استفاده از روش غیرتصادفیِ هدفمند گزینش و سپس به روش تصادفی 10 نفر در گروه آزمایش یک (مردان با اختلال مصرف مستقیم کتامین)، 10 نفر در گروه آزمایش دو (مردان با اختلال مصرف غیر مستقیم کتامین) و 10 نفر دیگر در گروه گواه گمارش شدند. گروه آزمایش در 4 جلسه 60 دقیقهای درمان مبتنی بر انگیزش افزایی شرکت کردند. در حالی که گروه گواه هیچ مداخلهای دریافت نکردند. در این پژوهش از پرسشنامه های توازن خودهای ممکن و خود ارزشیابی مرکزی استفاده شد. دادههای جمعآوری شده با استفاده از مدل آماری تحلیل کوواریانس چند متغیره (MANCOVA) و تک متغیره (ANCOVA) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین میانگین نمرات پس آزمون گروه آزمایش و گواه تفاوت معنی داری وجود دارد و درمان مبتنی بر انگیزش افزایی به طور معنیداری موجب بهبود توازن خودهای ممکن و خود ارزشیابی مرکزی مردان با اختلال مصرف مستقیم و غیر مستقیم کتامین شده است.
دانلودها
چاپ شده
شماره
نوع مقاله
مجوز
حق نشر 2025 محدثه قاسمی (نویسنده); مهریار عناصری
این پروژه تحت مجوز بین المللی Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 می باشد.
