اثربخشی درمان حساسیت زدایی از طریق حرکت چشم و پردازش مجدد بر دشواری تنظیم هیجان و تکانشگری زنان مبتلا به اختلال پرخوری

چکیده

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان حساسیت زدایی از طریق حرکت چشم و پردازش مجدد بر دشواری تنظیم هیجان و تکانشگری زنان مبتلا به اختلال پرخوری   انجام شد.

روش‌شناسی: این پژوهش از نوع کاربردی و با روش نیمه‌آزمایشی، در قالب طرح دو‌گروهی با پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل زنان مبتلا به اختلال پرخوری مراجعه کننده به کلینیک روانشناسی مستانه در سال 1402 بود. حجم نمونه 40 نفر تعیین و به صورت هدفمند و بر اساس ملاک‌های ورود و خروج انتخاب شدند. سپس، این افراد به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (20 نفر) و گروه کنترل (20 نفر) جایگذاری شدند. گروه‌های آزمایش تحت 8 جلسه 90 دقیقه‌ای درمان حساسیت زدایی از طریق حرکت چشم و پردازش مجدد (لوبر، ۲۰۱۹) قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل در لیست انتظار باقی ماند. هر دو گروه در مراحل پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری به ابزارهای پژوهش شامل مقیاس پرخوری (گورمانی و همکاران،۱۹۸۲)، پرسشنامه دشواری در تنظیم هیجان (گراتز و رونمر،٢٠٠٤)، و تکانشگری پاسخ دادند. داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و آمار استنباطی (تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی) در نرم‌افزار SPSS نسخه 26 تحلیل شدند.

یافته‌ها: نتایج نشان داد که درمان حساسیت زدایی از طریق حرکت چشم و پردازش مجدد منجر به کاهش دشواری در تنظیم هیجان و تکانشگری در زنان مبتلا به پرخوری می‌شود.

نتیجه‌گیری: بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت که درمان حساسیت‌زدایی از طریق حرکت چشم و پردازش مجدد  منجر به بهبود در ابعاد شناختی-هیجانی و رفتاری شده است، گنجاندن این روش درمانی در پروتکل‌های درمانی موجود برای اختلال پرخوری  می‌تواند نتایج درمانی را تقویت کند.